Wszechświat

MODEL WSZECHŚWIATA

Wszechświat to nieskończona trójwymiarowa przestrzeń zawierająca zbiór jednakowych cząstek podstawowych. Cząstka podstawowa stanowi najmniejszą niepodzielną część materii. Cała materia we wszechświecie jest złożona z cząstek podstawowych.

Właściwości cząstek podstawowych:

• mają kształt idealnej kuli
• są idealnie gładkie
• niepodzielne
• idealnie sztywne - nieodkształcalne
• przyciągają się wzajemnie

Wartość siły wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych jest odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości pomiędzy środkami tych cząstek.

Odległości pomiędzy cząstkami podstawowymi są bardzo duże w porównaniu do rozmiarów tych cząstek.

Cząstki podstawowe nie stykają się ze sobą, w oddziaływaniach pomiędzy nimi pośredniczy siła wzajemnego przyciągania się tych cząstek.

Wszystkie cząstki podstawowe przyciągają się wzajemnie, więc każda z tych cząstek ma wpływ na wszystkie pozostałe cząstki.

Cząstki podstawowe przyciągają się wzajemnie, więc ruch jednej cząstki podstawowej pociąga za sobą ruchy innych cząstek podstawowych w tą samą stronę, w wyniku tego cząstki podstawowe dążą do tego, aby poruszać się jednym wspólnym torem.

Cząstki podstawowe mogą się poruszać ruchem otwartym, liniowym lub zamkniętym, kołowym.

W wyniku wzajemnego przyciągania się cząstki podstawowe przyspieszają nawzajem swój ruch i zaginają nawzajem swoje tory ruchu, w wyniku tego te cząstki krążą wokół siebie. Na krążące wokół siebie cząstki podstawowe działa siła odśrodkowa, która przeciwdziała zbliżaniu się do siebie tych cząstek i zapobiega łączeniu się tych cząstek w trwałe układy, w ten sposób zapewniona jest ciągłość procesów (zmian) zachodzących we wszechświecie.

Cząstki podstawowe tworzą różne układy krążących wokół siebie cząstek. Cząstki, które wolniej poruszają się względem siebie tworzą gęstsze, zawierające więcej cząstek podstawowych układy cząstek.

Układ (zbiór) dwóch cząstek podstawowych znajdujących się bliżej siebie niż innych cząstek, okrążających się nawzajem tak, że te cząstki podstawowe krążą wspólnym torem kołowym, wokół wspólnego punktu, w tą samą stronę stanowi najprostszą cząstkę złożoną - cząstkę złożoną pierwszego poziomu. Cząstki złożone pierwszego poziomu są układami płaskimi.

Kolejne pod względem złożoności rodzaje cząstek złożonych:

2. wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu - układy (zbiory) dwucząstkowe i koncentryczne, w których wokół jednej cięższej (zawierającej więcej cząstek podstawowych) cząstki złożonej (jądra) krążą inne lżejsze (zawierającej mniej cząstek podstawowych) otoczkowe cząstki złożone, Wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu są układami płaskimi

3. wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu - koncentryczne układy (zbiory) wielopoziomowych cząstek złożonych pierwszego rzędu, w których jądra przyciągają się z otoczkowymi cząstkami złożonymi za pośrednictwem strumienia cząstek przepływającego od cząstek otoczkowych do jądra

4. wielopoziomowe cząstki złożone trzeciego rzędu - układy (zbiory) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu połączonych ze sobą za pośrednictwem oddziaływania elektromagnetycznego

Pomiędzy wielopoziomowymi cząstkami złożonymi pierwszego rzędu zawierającymi dużo cząstek podstawowych może przepływać strumień cząstek. Wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu zawierające dużo cząstek podstawowych mogą ze sobą oddziaływać przez oddziaływanie elektromagnetyczne.

Cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu oddalają się od siebie w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego i w wyniku tego dążą do tego, aby wszystkie znajdowały się w jak największej, takiej samej odległości od siebie, to powoduje, że wielopoziomowa cząstka złożona drugiego rzędu może być układem płaskim tylko wtedy, gdy jej otoczka zawiera nie więcej niż 3 oddalające się od siebie cząstki. Ponieważ cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu oddalają się od siebie w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego to ruch jednej takiej cząstki otoczkowej popycha i pociąga za sobą ruchy wszystkich pozostałych cząstek należących do otoczki w kierunkach równoległych, w tą samą stronę. Siła odśrodkowa i przyciągania przez jądro powoduje, że cząstki otoczkowe dążą do tego, aby krążyć wokół środka jądra. W wyniku oddziaływania elektromagnetycznego cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu poruszające się obok siebie w kierunkach równoległych w tą samą stronę przyciągają się wzajemnie tak jak przewody równoległe, przez które przepływa prąd elektryczny w tą samą stronę, zbliżają się do siebie i dążą do tego, aby krążyć jednym wspólnym torem kołowym.

Wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu mogą się wzajemnie przyciągać lub odpychać od siebie, zależy to od ułożenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych tych cząstek względem siebie. Jeżeli wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu zbliżą się do siebie na odpowiednio małą odległość i kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych tych cząstek odpowiednio ułożą się względem siebie to te cząstki będą się przyciągać w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego i będą mogły się ze sobą połączyć tworząc w ten sposób wielopoziomową cząstkę złożoną trzeciego rzędu. Kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu tworzących wielopoziomową cząstkę złożoną trzeciego rzędu mogą być wzajemnie prostopadłe lub równoległe do siebie. W przypadku prostopadłego ułożenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych jądro jednej wielopoziomowej cząstki złożonej drugiego rzędu przyciąga cząstki otoczkowe drugiej wielopoziomowej cząstki złożonej drugiego rzędu w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego, a jeżeli kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu są wzajemnie równoległe do siebie i cząstki otoczkowe obu wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu poruszają się w tą samą stronę to dążą do wzajemnego zbliżenia pod wpływem działania siły magnetycznej. Wielopoziomowe cząstki złożone trzeciego rzędu mają przestrzenną strukturę.

Cząstki złożone mogą się obracać i ulegać odkształceniom.

Parametry opisujące cząstkę złożoną:

• ilość zawartych w niej cząstek podstawowych, decyduje ona o masie cząstki i sile, z jaką ta cząstka przyciąga cząstki podstawowe
• wzajemne usytuowanie cząstek składowych cząstki, odległości pomiędzy nimi i sposób, w jaki przemieszczają się względem siebie
• liczba poziomów złożoności cząstki
• prędkość ruchu liniowego, krążenia, i obrotowa cząstki oraz jej cząstek składowych i działająca na te cząstki siła odśrodkowa
• *masa jądra cząstki
• *stosunek masy jądra cząstki do masy cząstek należących do otoczki tej cząstki
• *swoboda cząstek należących do otoczki tej cząstki

* - dotyczy tylko wielopoziomowych koncentrycznych cząstek złożonych

Masa ciała to parametr określający bezwładność (podatność na wymuszenia) ciała. Masę ciała określa się na podstawie stosunku wielkości działającego na ciało wymuszenia do zmiany prędkości poruszania się ciała w określonym przedziale czasu. Masa ciała zależy od liczby cząstek podstawowych zawartych w tym ciele. Cząstki złożone o mniejszej masie (zawierające mniej cząstek podstawowych) są bardziej podatne na wymuszenia. Cząstki złożone o większej masie (zawierające więcej cząstek podstawowych) przyciągają cząstki podstawowe z większą siłą i mogą utrzymywać w swoim bliskim otoczeniu większą liczbę cząstek. Lżejsze cząstki złożone poruszają się z większą prędkością i krążą wokół cięższych cząstek złożonych. Układ ciężkie jądro + otoczka powtarza się na wielu poziomach złożoności układów cząstek. Zewnętrzne cząstki osłaniają cząstki wewnętrzne od wpływów cząstek spoza układu tych cząstek.

Swoboda cząstek należących do otoczek (powłok) cząstek złożonych zależy od siły odśrodkowej działającej na te cząstki otoczkowe względem jądra, siły przyciągania tych cząstek otoczkowych przez jądro, sił wzajemnie zbliżających do siebie i oddalających od siebie cząstki otoczkowe, liczby cząstek otoczkowych oraz od wpływów innych cząstek.

Przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu mogą przepływać cząstki otoczkowe tych cząstek (może przepływać prąd elektryczny).

Przewodnictwo elektryczne układów (zbiorów) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu:
O przewodności elektrycznej układu (zbioru) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu (wewnętrznym oporze hamującym przepływ cząstek otoczkowych przez ten układ cząstek) decyduje swoboda cząstek należących do otoczek (powłok) cząstek składowych tego układu, odległości pomiędzy cząstkami składowymi tego układu, które mają wpływ na opór przejść cząstek otoczkowych z jednej cząstki złożonej do drugiej, ruchy cząstek składowych tego układu, ułożenie i zmiany ułożenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych względem siebie, zbieżność zwrotów ruchu cząstek otoczkowych oraz odkształcenia i przemieszczenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych.

Zmieniając ułożenie kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu można zmieniać opór w przepływie cząstek otoczkowych przez układ (zbiór) tych cząstek.

Przepływ cząstek złożonych należących do otoczek (powłok) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu w przewodzącym układzie (zbiorze) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu (przepływ prądu elektrycznego przez przewodnik):
Na rysunku oznaczono niebieskim kolorem drogi przepływu cząstek otoczkowych od lewej do prawej strony układu cząstek.

Temperatura:
Temperatura jest to parametr określający wielkość cyklicznych odkształceń i drgań wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu o określonej częstotliwości. Drgania (cykliczne liniowo-zwrotne ruchy) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu są związane z odkształceniami tych cząstek. Cząstki złożone ulegają odkształceniom w wyniku współoddziaływania z innymi cząstkami.

Temperatura zbiorów swobodnie poruszających się wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego i trzeciego rzędu zależy od prędkości poruszania się, ograniczeń przestrzeni ruchu i częstotliwości zderzeń tych cząstek.

Wpływ temperatury na wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu:
Przy niższej temperaturze kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu ulegają mniejszym odkształceniom i przemieszczeniom, są stabilniejsze i bardziej podatne na wpływy innych cząstek, cząstki otoczkowe wolniej się poruszają i w wyniku tego działa na nie mniejsza siła odśrodkowa, która odrywa je od jąder wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i ukierunkowuje emisję cząstek przez te cząstki otoczkowe na zewnątrz, to powoduje, że te cząstki otoczkowe emitują mniej cząstek, przez to działa na nie mniejsza siła elektryczna oddalająca je od siebie i te cząstki otoczkowe są słabiej przyciągane przez jądra.

Cząstki złożone/układy krążących wokół siebie cząstek rozchodzą się w przestrzeń, emitują (oddają) swoje cząstki składowe w wyniku działania na ich cząstki składowe rozbieżnych sił odśrodkowych i zewnętrznych sił przyciągających. Rozchodzeniu się cząstek złożonych/układów krążących wokół siebie cząstek w przestrzeń przeciwdziałają siły wzajemnego przyciągania się cząstek składowych tych układów.

W wirujących układach cząstek działa siła odśrodkowa, która wymusza przesuwanie się cząstek składowych tych układów na zewnątrz tych układów. W wyniku działania siły odśrodkowej cząstki o większej prędkości krążenia i większej swobodzie przemieszczają się na zewnątrz układów cząstek, w których się znajdują.

Zderzenia (zbliżenia) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu:
Podczas zderzenia (zbliżenia) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przyspieszany jest ruch cząstek otoczkowych i jąder tych cząstek i te cząstki emitują więcej cząstek na zewnątrz. W wyniku swojej dużej bezwładności jądra zderzających się ze sobą wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przemieszczają się względem kołowych torów ruchu swoich cząstek otoczkowych i zbliżają się do siebie i kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych tych cząstek ulegają odkształceniom. Jeżeli jądra wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu zbliżą się do siebie na odpowiednio małą odległość, przy której nad siła elektryczną oddalającą te jądra od siebie przeważa siła wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych zbliżająca te jądra do siebie to te jądra mogą się ze sobą połączyć tworząc w ten sposób nową cięższą cząstkę złożoną. Podczas zderzenia (zbliżenia) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu cząstki otoczkowe tych cząstek zbliżają się do jąder tych cząstek po stronie kontaktu (zderzenia) tych cząstek, a po przeciwnych stronach jąder tych cząstek cząstki otoczkowe oddalają się od tych jąder, albo nawet odrywają się od tych jąder. Cząstki otoczkowe zbliżających się do siebie i zderzających się ze sobą wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu dążą do tego, aby krążyć wzajemnie równoległymi do siebie torami kołowymi, w tą samą stronę.

Przyspieszanie cząstek:
Cząstki można przyspieszać siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych bez pośrednictwa strumienia cząstek lub za pośrednictwem strumienia cząstek. Podczas przyspieszania cząstki złożonej na każdą poszczególną cząstkę składową tej cząstki działa inne wymuszenie przyspieszające, w wyniku tego zmieniają się odległości pomiędzy cząstkami składowymi tej cząstki i struktura tej cząstki ulega destabilizacji.

Przemieszczanie się cząstek przez układy zbiory (cząstek):
Opory w przemieszczaniu się cząstek przez układy (zbiory) cząstek zależą od siły oddziaływania poruszających się cząstek z cząstkami należącymi do układu (zbioru), przez który przemieszczają się te cząstki, od tego czy jest to oddziaływanie zbliżające czy oddalające od siebie cząstki, od wzajemnego oddziaływania ze sobą przemieszczających się cząstek i odległości pomiędzy nimi, od wzajemnego oddziaływania ze sobą i masy cząstek należących do układu (zbioru), przez który przemieszczają się cząstki oraz od prędkości przemieszczania się i szybkości zmian prędkości poruszania się cząstek przez układ (zbiór) cząstek, a także od ograniczeń możliwości ruchu cząstek należących do układu (zbioru), przez który przemieszczają się cząstki.

Siła oddziaływania poruszających się cząstek złożonych z cząstkami należącymi do układu (zbioru), przez który przemieszczają się te cząstki zależy od ułożenia, gęstości rozmieszczenia, zmian i szybkości zmian ułożenia cząstek składowych poruszających się cząstek złożonych, od wielkości powierzchni przekroju i objętości zajmowanej przez te cząstki oraz od ułożenia, gęstości rozmieszczenia i ruchów cząstek należących do układu (zbioru), przez który przemieszczają się cząstki.

Im szybciej cząstka się przemieszcza przez układ cząstek tym częściej się zbliża do i oddala od kolejnych cząstek i krócej przebywa w pobliżu poszczególnych cząstek, w wyniku tego większa jest częstotliwość zmian wymuszeń działających na poruszającą się cząstkę i poruszająca się cząstka krócej silnie oddziałuje z poszczególnymi cząstkami napotkanymi na swojej drodze.

POLE ELEKTRYCZNE

Lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z mniejszą siłą emitują (oddają) swoje cząstki składowe w wyniku działania na ich cząstki składowe rozbieżnych sił odśrodkowych i zewnętrznych sił przyciągających. Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z większą siłą przyciągają i pochłaniają cząstki emitowane (oddawane) przez lżejsze cząstki złożone. Pomiędzy wielopoziomowymi cząstkami złożonymi pierwszego rzędu, które różnią się od siebie masą i siłą, z jaką przyciągają cząstki podstawowe przepływa strumień cząstek od lżejszych cząstek złożonych przyciągających cząstki podstawowe z mniejszą siłą do cięższych cząstek złożonych przyciągających cząstki podstawowe z większą siłą. Cząstki przepływające pomiędzy wielopoziomowymi cząstkami złożonymi pierwszego rzędu, które różnią się od siebie masą i siłą, z jaką przyciągają cząstki podstawowe wzajemnie się przyciągają siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych i pośredniczą we wzajemnym przyciąganiu się tych cząstek złożonych. Ten strumień cząstek przepływający pomiędzy wielopoziomowymi cząstkami złożonymi pierwszego rzędu stanowi pole elektryczne. Gęstość i prędkość tego strumienia cząstek maleje wraz ze wzrostem odległości od układu cząstek złożonych, pomiędzy którymi przepływa.

Ilustracja strumienia cząstek przepływającego pomiędzy wielopoziomowymi cząstkami złożonymi pierwszego rzędu różniącymi się od siebie masą i siłą przyciągania cząstek podstawowych, który stanowi pole elektryczne:

W wyniku tego oddziaływania wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu dążą w kierunku innych wielopoziomowych cząstek złożonych pierwszego rzędu, które najbardziej się od nich różnią masą i siłą, z jaką przyciągają cząstki podstawowe.

Lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu emitujące swoje cząstki składowe oddalają się od siebie, ponieważ emitowane przez nie cząstki nawzajem oddziałują na siebie poprzez siłę wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych i zaginają nawzajem swoje tory ruchu, cząstki emitowane przez jedną cząstkę złożoną ukierunkowują ruch cząstek emitowanych przez drugą cząstkę złożoną. Cząstki emitowane przez te cząstki złożone pośredniczą we wzajemnym przyciąganiu się tych cząstek z cząstkami złożonymi pochłaniającymi cząstki. Od ukierunkowania strumieni cząstek emitowanych przez te cząstki złożone zależy ukierunkowanie wypadkowych sił przyciągania się tych cząstek z cząstkami złożonymi pochłaniającymi cząstki. Im bardziej ukierunkowane są strumienie cząstek emitowanych przez te cząstki złożone tym większe siły wypadkowe działają na te cząstki. Stopień ukierunkowania strumienia cząstek emitowanych przez jedną cząstkę złożoną zależy od gęstości strumienia cząstek emitowanych przez drugą cząstkę złożoną. Gęstość strumienia cząstek emitowanych przez cząstkę złożoną zależy odwrotnie proporcjonalnie od kwadratu odległości cząstek emitowanych od cząstki emitującej, wynika to z zależności wielkości powierzchni kulistej przenikanej przez strumień od odległości (promienia kuli). Z tego wynika, że im bliżej siebie znajdują się wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu emitujące swoje cząstki składowe tym większe są siły oddalające je od siebie.

Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki emitowane (oddawane) przez lżejsze cząstki złożone oddalają się od siebie, ponieważ wzajemnie ograniczają sobie pochłanianie cząstek z obszaru znajdującego pomiędzy nimi i w ten sposób wzajemnie ukierunkowują sobie pochłanianie cząstek. Cząstki pochłaniane przez te cząstki złożone pośredniczą we wzajemnym przyciąganiu się tych cząstek z cząstkami złożonymi emitującymi cząstki. Od ukierunkowania pochłaniania cząstek przez te cząstki złożone zależy ukierunkowanie wypadkowych sił przyciągania się tych cząstek z cząstkami złożonymi emitującymi cząstki. Im bardziej ukierunkowane jest pochłanianie cząstek przez te cząstki złożone tym większe siły wypadkowe działają na tą cząstki. Stopień ukierunkowania pochłaniania cząstek przez jedną cząstkę złożoną zależy od gęstości strumienia cząstek pochłanianych przez drugą cząstkę złożoną. Gęstość strumienia cząstek pochłanianych przez cząstkę złożoną zależy odwrotnie proporcjonalnie od kwadratu odległości cząstek pochłanianych od cząstki pochłaniającej, wynika to z zależności wielkości powierzchni kulistej przenikanej przez strumień od odległości (promienia kuli). Z tego wynika, że im bliżej siebie znajdują się wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki tym większe są siły oddalające je od siebie.

Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki emitowane (oddawane) przez lżejsze cząstki złożone rozpadają się, ponieważ ich cząstki składowe dążą do źródeł napływu pochłanianych przez nie cząstek.

Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu mogą się ze sobą połączyć za pośrednictwem siły wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych, jeżeli zbliżą się do siebie na odpowiednio małą odległość.

Oddziaływanie elektromagnetyczne ze sobą cząstek zależy od otoczenia tych cząstek. Jeżeli ciężkie wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rządu, które pochłaniają cząstki i na które działa siła elektryczna oddalająca je od siebie znajdą się w rozległej próżni to nad siłą elektryczną oddalająca je od siebie będzie przeważać siła wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych zbliżająca je do siebie i te cząstki będą mogły się ze sobą połączyć.

Oddziaływanie strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne na lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu emitujące swoje cząstki składowe:
Cząstki należące do strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne oddziałują siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych na te cząstki złożone znajdujące się w tym strumieniu i na cząstki emitowane przez te cząstki, w wyniku tego przyspieszają te cząstki, zaginają ich tory ruchu, ukierunkowują i zwiększają emisję cząstek przez te cząstki złożone znajdujące się w tym strumieniu w stronę przepływu tego strumienia. Lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu emitujące swoje cząstki składowe dążą do cząstek złożonych pochłaniających cząstki i poruszają się zgodnie ze zwrotem tego strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne.

Oddziaływanie strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne na cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki:
Cząstki należące do strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne ukierunkowują i zwiększają pochłanianie cząstek przez te cząstki złożone znajdujące się w tym strumieniu od strony przypływu cząstek tego strumienia. Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z większą siłą przyciągają i pochłaniają cząstki należące do tego strumienia i w wyniku tego dążą do źródeł tego strumienia cząstek i przemieszczają się przeciwnie do zwrotu tego strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne.

Oddziaływanie strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne na wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu:
Strumień cząstek stanowiący pole elektryczne ukierunkowuje i zwiększa pochłanianie cząstek przez jądra wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu od strony przypływu cząstek tego strumienia i emisję cząstek przez cząstki otoczkowe tych cząstek w stronę przepływu tego strumienia cząstek, w wyniku tego zmniejsza się ilość cząstek przepływających od cząstek otoczkowych do jądra i większa liczba cząstek emitowanych przez cząstki otoczkowe trafia na zewnątrz, to powoduje osłabienie wiązań pomiędzy cząstkami otoczkowymi i jądrem.

Strumień cząstek stanowiący pole elektryczne oddziałując na wielopoziomową cząstkę złożoną drugiego rzędu powoduje, że kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych i jądro tej cząstki przemieszczają się względem siebie, cząstki otoczkowe zbliżają się do jądra od strony przypływu cząstek tego strumienia, a z drugiej strony oddalają się od niego, w wyniku tego kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych ulegają odkształceniom i obracają się względem jądra tak, że płaszczyzny w obrębie, których krążą te cząstki otoczkowe stają się równoległe do kierunku przepływu tego strumienia cząstek.

Wpływ strumienia cząstek stanowiącego pole elektryczne na układy (zbiory) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu:
Strumień cząstek stanowiący pole elektryczne powoduje, że kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu ustawiają się tak, że płaszczyzny w obrębie, których krążą te cząstki otoczkowe stają się równoległe do kierunku przepływu tego strumienia cząstek i zwroty ruchu tych cząstek otoczkowych w miejscach styku kołowych torów ruchu tych cząstek otoczkowych są zgodne.
Dla uproszczenia na rysunku pominięto odkształcenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych.

POLE MAGNETYCZNE

Lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z mniejszą siłą emitują (oddają) swoje cząstki składowe w wyniku działania na ich cząstki składowe rozbieżnych sił odśrodkowych i zewnętrznych sił przyciągających. Cząstki emitowane przez poruszające się cząstki złożone tworzą strumień równoległy do kierunku przepływu tych cząstek złożonych. Gęstość tego strumienia cząstek maleje wraz ze wzrostem odległości cząstek emitowanych od cząstek emitujących, wynika to z zależności wielkości powierzchni przenikanej przez ten strumień od odległości, w wyniku tego pęd tego strumienia maleje wraz ze wzrostem odległości. Strumień cząstek wymusza ruch cząstek znajdujących się na jego drodze. Ze względu na odległościowe zróżnicowanie pędu tego strumienia prędkość tego strumienia i wymuszonego przez niego ruchu cząstek maleje wraz ze wzrostem odległości i wymuszane są zawirowania cząstek znajdujących się w przestrzeni przenikanej przez ten strumień cząstek. Wiry cząstek powstające w przestrzeni przenikanej przez ten strumień cząstek stanowią pole magnetyczne.

W zależności od swojej gęstości strumienie cząstek emitowanych przez poruszające cząstki złożone mogą się swobodnie wzajemnie przenikać i nie wpływać znacząco na siebie lub silnie oddziaływać na siebie i kształtować się wzajemnie. Jeżeli gęstość strumieni cząstek emitowanych przez poruszające się cząstki złożone jest odpowiednio mała to te strumienie cząstek i wiry pola magnetycznego pochodzące od różnych cząstek przenikają się swobodnie.

Ilustracja powstawania wirów pola magnetycznego wytwarzanego przez cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przepływające przez przewodzący układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu (przewodnik):

  
 
  
 
  
 

Cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przepływające przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu okrążają jądra tych cząstek, odrywają się od tych jąder i przyłączają się do kolejnych jąder. Na te cząstki otoczkowe poruszające się ruchem okrężnym działa siła odśrodkowa, która ukierunkowuje i w ten sposób zwiększa emisję cząstek przez te cząstki otoczkowe na zewnątrz. Podczas przejść tych cząstek otoczkowych z jednej wielopoziomowej cząstki złożonej drugiego rzędu do drugiej zmieniają się wymuszenia działające na te cząstki otoczkowe i zwiększa się liczba cząstek emitowanych przez te cząstki otoczkowe. Im szybciej cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przemieszczają się przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu tym z większą prędkością okrążają jądra tych cząstek i częściej przechodzą z jednej wielopoziomowej cząstki złożonej drugiego rzędu do drugiej, w wyniku tego na te cząstki otoczkowe działa większa siła odśrodkowa i emitują one więcej cząstek na zewnątrz. Cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przepływające przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu oddziałują na pozostałe cząstki otoczkowe krążące wokół jąder wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu, przyspieszają ruch tych cząstek otoczkowych i powodują odkształcenia i przemieszczenia kołowych torów ruchu tych cząstek otoczkowych, w wyniku tego na te cząstki otoczkowe działa większa siła odśrodkowa i większe zmienne wymuszenia, to powoduje, że te cząstki otoczkowe emitują więcej cząstek. Cząstki emitowane przez te cząstki otoczkowe wymuszają powstawanie wirów pola magnetycznego. Kiedy wzrasta prędkość ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przepływających przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu zwiększa się liczba cząstek emitowanych przez te cząstki otoczkowe na zewnątrz i wiry pola magnetycznego wytwarzanego przez te cząstki otoczkowe przesuwają się na zewnątrz od tych cząstek otoczkowych.

Cząstki emitowane przez cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i cząstki należące do wirów pola magnetycznego wytwarzanego przez te cząstki otoczkowe są przyciągane z dużą siłą i pochłaniane przez jądra wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu, w wyniku tego wiry pola magnetycznego wytwarzanego przez cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu mogą się przesuwać do jąder wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i być pochłaniane przez te jądra. Kiedy maleje prędkość ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu przepływających przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu zmniejsza się liczba cząstek emitowanych przez te cząstki otoczkowe na zewnątrz i wiry pola magnetycznego wytwarzanego przez te cząstki otoczkowe przesuwają się do jąder wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu należących do układu (zbioru) cząstek, przez który przepływają te cząstki otoczkowe i te wiry są pochłaniane przez te jądra.

Kiedy wiry pola magnetycznego przesuwają się w kierunku prostopadłym do swoich osi obrotowych oddziałują na cząstki napotkane na swojej drodze swoją częścią czołową.

Oddziaływanie wirów pola magnetycznego przesuwających się w kierunku prostopadłym do swoich osi obrotowych na nieruchomy przewodzący układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu (przewodnik):
Przemieszczające się wiry pola magnetycznego oddziałują swoją częścią czołową na cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu należących do przewodzącego układu (zbioru) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu, przyspieszają te cząstki otoczkowe i wymuszają ruch tych cząstek otoczkowych przez ten przewodzący układ cząstek w kierunku zgodnym ze swoim zwrotem brzegowym od strony wnikania do przewodzącego układu (zbioru) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu (przewodnika).
Czerwona strzałka na rysunku oznacza kierunek przemieszczania się wirów pola magnetycznego, a niebieska strzałka oznacza kierunek wymuszonego przepływu prądu elektrycznego przez przewodnik.

  

To samo się dzieje, kiedy wiry pola magnetycznego są nieruchome a przewodnik się przemieszcza.

Prąd elektryczny składa się z wielu równolegle przepływających obok siebie cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu emitujących swoje cząstki składowe, które wymuszają powstawanie wirów pola magnetycznego. Jeżeli gęstość strumieni cząstek emitowanych przez te poruszające się cząstki nie jest zbyt duża to te strumienie wyemitowanych cząstek pochodzące od różnych cząstek słabo ze sobą oddziałują i swobodnie przenikają się wzajemnie nie wpływając znacząco na siebie.

W przypadku stałego przepływu prądu elektrycznego przez przewodnik cząstki przepływające przez ten przewodnik przenikają wiry pola magnetycznego wytwarzanego przez równolegle poruszające się obok nich cząstki głównie równolegle do kierunku przepływu tych cząstek i w wyniku oddziaływania z tymi wirami na te cząstki przepływające równolegle obok siebie działa siła magnetyczna zbliżająca je do siebie.

W przypadku zmiennego przepływu prądu elektrycznego przez przewodnik wiry pola magnetycznego wytwarzanego przez cząstki przepływające przez ten przewodnik przemieszczają się prostopadle do kierunku przepływu tych cząstek i oddziałują na cząstki przepływające przez ten przewodnik. Kiedy przepływ prądu elektrycznego przez przewodnik zwiększa się wiry pola magnetycznego przesuwają się na zewnątrz od cząstek wymuszających ich powstawanie i oddziałują na cząstki wewnątrz tego przewodnika tak, że przyspieszają je w stronę przeciwną do zwrotu przepływu prądu przez ten przewodnik, w wyniku tego hamują przepływ prądu przez ten przewodnik i przeciwdziałają ruchowi cząstek emitowanych przez cząstki przepływające przez ten przewodnik. Gęstość wirów pola magnetycznego i siła hamująca przepływ cząstek przez ten przewodnik maleje wraz ze wzrostem odległości od środka tego przewodnika, w wyniku tego cząstki przepływające przez ten przewodnik dążą na zewnątrz tego przewodnika i emitowane przez nie cząstki wymuszające powstawanie wirów pola magnetycznego wydostają się w większej ilości na zewnątrz tego przewodnika. A gdy przepływ prądu elektrycznego przez ten przewodnik zanika wiry pola magnetycznego przesuwają się do jąder cząstek tworzących ten przewodnik i są pochłaniane przez te jądra i te wiry oddziałują na cząstki wewnątrz tego przewodnika tak, że przyspieszają je w tą samą stronę, w którą płynie prąd przez ten przewodnik, w wyniku tego przyspieszają przepływ prądu elektrycznego i innych cząstek przez ten przewodnik. Gęstość wirów pola magnetycznego i siła przyspieszająca przepływ cząstek przez ten przewodnik rośnie wraz ze zmniejszaniem się odległości od środka tego przewodnika, w wyniku tego cząstki przepływające przez ten przewodnik dążą do wewnątrz tego przewodnika i emitowane przez nie cząstki wymuszające powstawanie wirów pola magnetycznego wydostają się w mniejszej ilości na zewnątrz tego przewodnika.

Przemieszczanie się lżejszych wielopoziomowych cząstek złożonych pierwszego rzędu emitujących swoje cząstki składowe w polu magnetycznym prostopadle do osi obrotowych wirów tego pola magnetycznego, wpływ pola magnetycznego na te poruszające się cząstki złożone:
Cząstki należące do wirów pola magnetycznego oddziałują siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych na te cząstki złożone przemieszczające się przez te wiry i na cząstki emitowane przez te cząstki, w wyniku tego przyspieszają te cząstki, zaginają ich tory ruchu, ukierunkowują i zwiększają emisję cząstek przez te cząstki złożone przemieszczające się przez te wiry zgodnie ze zwrotem brzegowym wirów od strony wnikania tych cząstek złożonych w te wiry. Lżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z mniejszą siłą emitują swoje cząstki składowe i skręcają zgodnie ze zwrotem brzegowym wirów od strony wnikania w te wiry pola magnetycznego.
 

Przemieszczanie się cięższych wielopoziomowych cząstek złożonych pierwszego rzędu pochłaniających cząstki w polu magnetycznym prostopadle do osi obrotowych wirów tego pola magnetycznego, wpływ pola magnetycznego na te poruszające się cząstki złożone:
Cząstki należące do wirów pola magnetycznego ukierunkowują i zwiększają pochłanianie cząstek przez te cząstki złożone przemieszczające się przez te wiry. Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu przyciągające cząstki podstawowe z większą siłą przyciągają i pochłaniają cząstki należące do wirów i w wyniku tego skręcają przeciwnie do zwrotu brzegowego wirów od strony wnikania w te wiry pola magnetycznego.
 

Przemieszczanie się wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu w polu magnetycznym prostopadle do osi obrotowych wirów tego pola magnetycznego, wpływ pola magnetycznego na te poruszające cząstki złożone:
Podczas przemieszczania się tych cząstek złożonych w polu magnetycznym następuje przyspieszenie krążenia cząstek otoczkowych i ruchu jąder tych cząstek złożonych.

To samo się dzieje, kiedy cząstki są nieruchome, a wiry pola magnetycznego przemieszczają się.

Wpływ pola magnetycznego na układy (zbiory) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu:
Pole magnetyczne powoduje, że kołowe tory ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu ustawiają się tak, że płaszczyzny w obrębie, których krążą te cząstki otoczkowe stają się równoległe do płaszczyzn w obrębie, których krążą cząstki należące do wirów pola magnetycznego i zwroty ruchu tych cząstek otoczkowych w miejscach styku kołowych torów ruchu tych cząstek otoczkowych są przeciwne do siebie.
 

Jeżeli cząstki otoczkowe sąsiadujących ze sobą wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu należących do układu (zbioru) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego zbyt silnie oddalają się od siebie to kołowe tory ruchu tych cząstek otoczkowych będą obrócone względem siebie i wirów pola magnetycznego, w wyniku tego w tym układzie cząstek następuje zaburzenie i osłabienie pola magnetycznego.

Właściwości magnetyczne układów (zbiorów) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu:
O właściwościach magnetycznych układów (zbiorów) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu decydują odległości i zmiany odległości pomiędzy cząstkami składowymi tych układów cząstek, ułożenie i zmiany ułożenia kołowych torów ruchu cząstek należących do otoczek (powłok) cząstek składowych tych układów cząstek, zbieżność zwrotów ruchu cząstek otoczkowych, siła elektryczna oddalająca od siebie cząstki otoczkowe sąsiadujących ze sobą cząstek składowych tych układów, ilość cząstek otoczkowych wytwarzających pole magnetyczne oraz odkształcenia i przemieszczenia kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych.

Zmieniając ułożenie kołowych torów ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu należących do układu (zbioru) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego można zmieniać właściwości magnetyczne tego układu (zbioru) cząstek.

Inne źródła pola magnetycznego:
Poruszające się cząstki i układy cząstek pochłaniające cząstki wymuszają powstawanie wirów pola magnetycznego, jest to związane z zakrzywieniem torów ruchu cząstek pochłanianych przez poruszające się cząstki oraz z zależnością gęstości strumienia pochłanianych cząstek od odległości cząstek pochłanianych od pochłaniających.

  
 
  
 
  
 

Najlżejsze poruszające się cząstki, które nie emitują swoich cząstek składowych i nie pochłaniają innych cząstek oddziałują na inne cząstki siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych i wymuszają powstawanie wirów pola magnetycznego, jest to związane z zależnością siły wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych od odległości pomiędzy środkami przyciągających się cząstek, jednak wiry nie powstają z tego powodu, ponieważ to wymuszenie jest zbyt słabe.

ODDZIAŁYWANIA CZĄSTEK - UZUPEŁNIENIE

Najlżejsze cząstki: cząstki podstawowe, cząstki złożone pierwszego poziomu i najlżejsze wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu nie emitujące swoich cząstek składowych i nie pochłaniające innych cząstek współ oddziałują z innymi cząstkami siłą wzajemnego przyciągania się cząstek podstawowych bez pośrednictwa innych cząstek lub za pośrednictwem innych cząstek, cząstek emitowanych lub pochłanianych przez inne cząstki.

Najważniejsze parametry opisujące te cząstki to: masa, decyduje ona o sile oddziaływania cząstki z innymi cząstkami oraz o sile odśrodkowej działającej na tą cząstkę podczas ruchu po okręgu oraz prędkość ruchu cząstki, ona też ma wpływ na wielkość siły odśrodkowej. Wpływ na oddziaływanie tych cząstek z innymi cząstkami i na skutki tego oddziaływania ma też gęstość rozmieszczenia cząstek składowych tych cząstek, zajmowana przez nie objętość, wielkość powierzchni przekroju tych cząstek, ułożenie i zmiany ułożenia cząstek składowych, prędkość krążenia cząstek składowych i odkształcenia torów ruchu cząstek składowych tych cząstek.

Oddziaływanie najlżejszych cząstek z wielopoziomowymi cząstkami złożonymi drugiego rzędu i układami tych cząstek, skutki tych oddziaływań. Przemieszczanie się najlżejszych cząstek w pobliżu wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i przez obszar zajmowany przez te cząstki:

Gdy lekkie cząstki przemieszczają się w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i zbliżają się do tych cząstek otoczkowych oddziałują z wirami pola magnetycznego wytwarzanymi przez te cząstki otoczkowe tak, że na te lekkie poruszające się cząstki działa siła skierowana przeciwnie do zwrotu ruchu cząstek otoczkowych, a gdy lekkie cząstki oddalają się od cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu działa na nie siła skierowana zgodnie ze zwrotem ruchu cząstek otoczkowych.

Kiedy lekkie cząstki przemieszczają się w kierunku równoległym do kierunku ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i zwrot ich ruchu jest zgodny ze zwrotem ruchu tych cząstek otoczkowych oddziałują z wirami pola magnetycznego wytwarzanymi przez te cząstki otoczkowe tak, że na te lekkie poruszające się cząstki działa siła zbliżająca je do cząstek otoczkowych, a kiedy te lekkie cząstki poruszają się przeciwnie do zwrotu ruchu cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu działa na nie siła oddalająca je od tych cząstek otoczkowych.

Lekkie cząstki znajdujące się w pobliżu wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu lub w przestrzeni zajmowanej przez te cząstki oddziałują z cząstkami emitowanymi przez cząstki otoczkowe i pochłanianymi przez jądra tych cząstek i w wyniku tego działa na nie siła oddalająca je od cząstek otoczkowych i zbliżająca je do jąder tych cząstek.

Tory ruchu lekkich cząstek przemieszczających się w pobliżu wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu lub przez przestrzeń zajmowaną przez te cząstki są zaginane.

Lekkie cząstki przemieszczające się w pobliżu wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu lub przez przestrzeń zajmowaną przez te cząstki zmniejszają przepływ cząstek pomiędzy cząstkami otoczkowymi i jądrami tych cząstek, zwiększają ilość cząstek emitowanych przez cząstki otoczkowe na zewnątrz, przyspieszają ruch cząstek otoczkowych i jąder, odkształcają tory ruchu cząstek otoczkowych i pobudzają jądra do rozpadu. Mogą też odrywać cząstki otoczkowe od jąder i wymuszać przepływ tych cząstek otoczkowych przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu.

Lekkie cząstki przemieszczające się przez przestrzeń zajmowaną przez wielopoziomowe cząstki złożone drugiego rzędu mogą omijać cząstki otoczkowe i jądra tych cząstek lub mogą być pochłaniane przez jądra tych cząstek.

To czy lekkie cząstki przedostaną się przez przestrzeń zajmowaną przez układ (zbiór) wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu zależy od prędkości poruszania się i masy tych lekkich cząstek, które decydują o tym jak bardzo ich tory ruchu są zaginane, od siły wzajemnego przyciągania się tych lekkich cząstek i od odległości pomiędzy nimi, od szybkości krążenia i innych ruchów cząstek otoczkowych wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu, od ułożenia i zmian ułożenia torów ruchu cząstek otoczkowych, od siły przyciągania przez jądra tych cząstek oraz od ułożenia i ruchów wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu w układzie.

Lekkie wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu emitujące swoje cząstki składowe oddziałują z wielopoziomowymi cząstkami złożonymi drugiego rzędu podobnie jak lżejsze cząstki nie emitujące swoich cząstek składowych tylko, że o wiele silniej i dodatkowo oddziałują elektromagnetycznie na cząstki otoczkowe i jądra wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu.

Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki oddziałują z wielopoziomowymi cząstkami złożonymi drugiego rzędu inaczej niż lżejsze cząstki nie pochłaniające cząstek, kiedy oddziałują z wirami pola magnetycznego wytwarzanymi przez cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu działa na nie siła skierowana odwrotnie niż jest to w przypadku lekkich cząstek. Cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki silnie przyciągają cząstki otoczkowe wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i odrywają je od jąder tych cząstek. Na cięższe wielopoziomowe cząstki złożone pierwszego rzędu pochłaniające cząstki działa siła oddalająca je od jąder wielopoziomowych cząstek złożonych drugiego rzędu i te cięższe cząstki silnie pobudzają jądra tych cząstek do rozpadu.